Zo vader, zo dochter (2)
Vera Camilla (VeraCamilla.nl)
Vader:
Zo, de trend is gezet. Vera vindt dus dat ik niet moet overdrijven als het om de nieuwe media gaat. Tja, ik wil en kan toch niet achterblijven?
Inmiddels heb ik al wat meer twittervolgers, maar echt opschieten doet het nog niet.
Vera schreef in onze vorige posting over mijn GSM waarmee ik niet uit de voeten kon. Eigenlijk wilde ik wel een iPhone. Dus met dochter naar mijn telefoonproviderwinkel in Arnhem. Het was een heel gedoe. Mijn abonnement loopt nog 1 jaar en ik wilde persé een ander toestel. Een die wel gebruiksvriendelijk is en waarop ik ook mijn mail kan lezen en kan twitteren.
De verkoper had eigenlijk maar een oplossing en dat was niet een iPhone. En het lukte hem ook nog mij de deur uit te werken met iets wat anders is dan ik bedacht had. Hoe het technisch allemaal zat ga ik hier niet uitleggen. Maar het werd een toestel wat nog veel beter zou zijn de iPhone! Vera was het er helemaal niet mee eens, ze vond het maar niks en liet op allerlei manieren in de winkel duidelijk blijken.
Moest ik nou naar haar luisteren of zou ik als volwassene het toch zelf wel kunnen weten? Toch ging ik met dat toestel de winkel uit. Thuisgekomen, blijkt er geen gebruiksaanwijzing bij te zitten (Pa…, wie leest er nou nog een gebruiksaanwijzing…?) Het heeft even tijd gekost, maar inmiddels heb ik het toestel grotendeels door. (toch wel lastig met van die dikke vingers op die kleine letters op een touchscreen.) Maar ik heb wel twijfels of ik dit toestel wel echt wilde. Had ik toch beter naar Vera moeten luisteren?
Dochter:
Mijn eerste toestel was een Samsung. Een mobieltje met klepje en een camera die je naar binnen en naar buiten kon draaien. Zodat je heel gemakkelijk mooie foto’s van jezelf (voor een nieuwe profielfoto op Hyves), of samen met een vriendin kon maken, en op het schermpje kon je dan gelijk zien hoe je erop stond. Het dingetje had een kleurenscherm, was ongelooflijk snel, én had een mp3 speler. Ik was de eerste uit de klas met een mp3 speler op mijn mobiel, dus terwijl we ons omkleedde voor gym, had ik de eer om een liedje uit mijn Samsung ten gehore te brengen. Natuurlijk mocht er verder niemand praten, of zelfs bewegen want het geluid kon helaas niet zo hard.
Toen ik deze mobiel op mijn 14de met sinterklaas kreeg, was ik ontzettend blij. En nog steeds ben ik verknocht aan het ding. Na deze mobiel nam ik een LG Shine. Een groot, zwaar zilveren toestel die uitviel als het even te warm, of net te koud werd. En afgelopen herfst hield hij er helemaal mee op. Jammer, maar een ramp was het niet.
Al maanden liep ik te kwijlen op de LG Viewty, een van de eerste mobieltjes met touchscreen, en een echte cameraphone. Uitgerust met maar liefst een 5 Megapixels camera, en allemaal functies om net gemaakte foto’s in het toestel te bewerken. Alles wat ik wil, dat dacht ik. Maar al snel nadat ik mijn LG Viewty een half jaar geleden gekocht had, kwam ik erachter dat het een ramp-ding is, en dat het duidelijk is dat de makers van dit toestel nog geheel nieuw waren met het fenomeen touchscreen. Want oh, scrollen op het mobieltje is haast onmogelijk, simpele functies staan op de meest vreemde plaatsen, en het gehele menu bevat gebrekkig Nederlands. Leuk die 5 megapixel camera, maar na 5 foto’s gemaakt te hebben, is de batterij leeg.
Wat heb ik een hekel aan dat ding, en wat loop ik te vloeken op dat ding! Het liefst wilde ik een iPhone, misschien dat ik toch maar eens langs de winkel ga voor een ander toestel. Zeg pap, als jij een iPhone neemt, mag ik dan jouw Samsung?
Marco Derksen op woensdag 6 januari 2010 om 12:57 uur
Paul, je dochter had gelijk en je had gewoon moeten gaan voor die iPhone! ;-) Maar wat is het nu eigenlijk geworden?