Toes & Vos (9)
Toes & Vos
Felicita Vos en Jac. Toes zullen elkaar twaalf zaterdagen lang bestoken met alles wat hun opvalt, wat hen prikkelt, razend maakt, tot tranen beweegt of anderszins beroert in Arnhem en de rest van het heelal. Om en om geeft de een de voorzet, waarna de ander de bal ofwel in het open doel knalt, ofwel de opgelegde kans magistraal verprutst. Maar altijd met stijl en onaangetaste slagkracht.
Over rubbers en andere ziekmakende smurrie
Ha Jac.,
Vorige week zaterdag was zo’n heerlijke nazomerse dag. Zo’n dag die je uitnodigt om ‘s avonds langs de waterkant door te brengen. Ik had met mijn zus en een goede vriendin afgesproken om wat te gaan eten en we streken neer op het terras van een restaurant aan de Rijnkade. Het restaurant is redelijk nieuw, ziet er aan de buitenkant verzorgd uit, waardoor ik de neiging om naar binnen te lopen en een blik in de keuken te werpen onderdrukte.
De ober zag er ook schoon uit –ik heb ooit een ober met enorme rouwranden onder zijn nagels aan mijn tafel gehad-, dus ik besloot erop te vertrouwen. We bestelden een zomerse salade en gingen daarbij af op de proper ogende buitenkant van het etablissement, niet wetende dat hygiëne in het hart van het restaurant geen hoogtij vierde. Geheel in het ongewisse over smurrie in de keuken waardoor bacteriën de kans kregen zich razendsnel te ontwikkelen en als een leger onzichtbare, ziekmakende monsters op onze borden te belandden, aten we onze salade.
Ja Jac., je raadt het al. ’ s Nachts werd ik gewekt door het leed dat voedselvergiftiging heet. ‘Ach Felice, wat een malheur’, ik hoor het je zeggen. En dat was het ook. Ik zal niet in onsmakelijke details treden, maar geloof me. Het was alsof er twee vuurspugende vulkanen in mijn lijf huisden die beide hun uiterste best deden om de van bacteriën vergeven magma mijn lijf uit te werken. Ik kon niets binnenhouden, zelfs geen slokje slappe thee. Als klap op de vuurpijl kreeg ik tussen al het braken en andere ellende door ook nog eens visioenen te verwerken van een immer goedlachse Rob de Geus die mij in witte schort repeterend toesprak: ‘Ik word hier niet vrolijk van, ik word hier niet vrolijk van.’
Nadat het ergste leed geleden was, belde ik de restauranthouder op. Je zult het niet geloven, maar de manier waarop de man mij te woord stond valt naar mijn maatstaven in de categorie ‘afblaffen’. Hij liet me niet eens uitpraten, maar verzekerde me er direct van dat hem geen blaam trof. O nee! Hij was zelf niet in het restaurant aanwezig geweest, maar wist zeker dat het niet aan hen te wijten was. Het lag volgens de man aan mij! Het was een allergie! Hij voegde er aan toe dat hij een vriend heeft die 34 jaar lang geen voedselallergieën heeft gehad en ineens uit het niets door een soortgelijke aanval getroffen was. ‘Voedselvergiftiging heeft een incubatietijd van acht uur, dus dat kan niet’, voegde hij er geërgerd aan toe. ‘Nou, dat van die acht uur kan aardig kloppen. En tja, allergie dat kan natuurlijk, maar het is dan wel heel toevallig dat we alle drie uit het niets allergisch zijn geworden’, verweerde ik me.
De man snauwde me nogmaals af en beet me, voor hij de hoorn op de haak legde, toe dat ik nog wel van hem zou horen. Zijn reactie staat in schril contrast met de wijze waarop een andere Arnhemse restaurateur een klacht ooit oppakte. Vorig jaar werd ik ziek na het eten van een salade met geitenkaas. Ik liet het de chef weten zodat hij hygiënische maatregelen kon nemen. De restaurateur nam proeven van de geitenkaas en het bleek dat zich onderin de emmer, waarin de kaas bewaard werd, een broeinest van bacteriën bevond. De bedrijfsleider bood zijn verontschuldigingen aan en de salade werd subiet van de kaart geschrapt.
Van de blaffende restaurateur heb ik tot op de dag van vandaag niets meer vernomen. Ik overweeg nu, na twee keer voedselvergiftiging, toch ernstig contact met Rob de Geus op te nemen. Ik wil hem vragen mij een KSI kit ter beschikking te stellen. Voor ik mijn eten bestel, vraag ik de restaurateur of ik een kijkje in de keuken mag nemen. Ik trek een witte schort en van die chirurgische handschoenen aan, pak mijn Kitchen Scene Investigation set en ga met uiterste precisie de rubbertjes, al dan niet gecodeerde bakjes en ander keukeninstrumenten inspecteren op ziekmakende bacteriën.
De restaurateur aan de Rijn is in ieder geval drie klanten kwijt en kan binnenkort bezoek verwachten van de Keuringsdienst van waren. Want eerlijk is eerlijk Jac., ik werd er bepaald niet vrolijk van.
Tot volgende week gabber!
Felice
Felice!
Wat een malheur, ja! De een zijn brood… ja ja. Tot nu toe prees ik me gelukkig dat ik vegetariër ben dus nooit de gekkekoeienziekte kan oplopen of buikloop een aan garnalencocktail overhoud. Jij kreeg dus een voedselvergiftiging door een bedorven salade. Prima verhaal voor een verjaardag, maar volgens mij zit er meer in! Dit schandaaltje kan toch nog een pittige wending krijgen, ik hoop dat je voldoende hersteld bent voor wat actie. Maar eerst even een vraag, waarop het antwoord, gezien jouw verhaal, van levensbelang voor menig Arnhemmer kan zijn.
Hoe heet dat restaurant, Felice? Of liever, geef me het precieze adres op de Rijnkade, er zitten daar zoveel eetgelegenheden. Ik ga graag uit eten, maar zo lang ik niet weet waar ik niet moet zijn, krijgt mijn restaurantbezoek aan de Rijnkade het karakter van Russisch roulette. En ik ben niet de enige belanghebbende, wat dacht je van de lezers van onze briefwisseling…? Vooral omdat de restauranthouder hardleers blijkt te zijn, kun je erop wachten dat er meer slachtoffers gaan vallen. En voor de andere restauranthouders zou het ook wel fijn zijn als ze niet worden geassocieerd met hun foute collega. Je weet: één rotte – in dit geval onbekende - appel in de mande maakt al het gave ooft te schande.
Goed, de man in kwestie volhardt dus in zijn status als gevaar voor de volksgezondheid. Zouden er dus meer gasten zijn, onder onze lezers bijvoorbeeld, die ’s nachts last kregen van stoornissen na een Rijnkade-zomersalade? Zo ja, zouden die zich op de ‘reacties’ van deze site kunnen melden? Dan sta je sterker als je naar de Keuringsdienst van Waren gaat. Waar zit die eigenlijk? Hoe meld je eigenlijk een geval van voedselvergiftiging? Ze zullen daar geen 112- post hebben zodat ze meteen kunnen uitrukken. Tot zolang stel ik een stappenplan voor. Verlies van drie klanten is veel te weinig om een bedreiging van de volksgezondheid af te stoppen.
1- dien onmiddellijk een schadeclaim in via een letselschade-advocaat. Je hebt een paar dagen niet kunnen werken en die moeten toch worden doorbetaald. Vergeet de dokters- en apotheekkosten niet. Verder is er immateriële schade: buikpijn, algehele slapte en misselijkheid, kortom derving van levensvreugde. En dat allemaal vermenigvuldigd met een factor drie want hetzelfde geldt ook voor je medegasten.
2- Uitdelen van flyers voor de deur van dat restaurant waarin bezoekers erop attent worden gemaakt dat een hapje eten daar gelijk staat aan een aanslag op je gezondheid. Dat doen dierenrechtenbeschermers ook bij restaurants waar ganzenlever op de menukaart staat of waar andere gerechten worden geserveerd waarvoor dieren zijn gemarteld. Ik geef toe, voor de confrontaties die een dergelijke actie oplevert, moet je in de wieg zijn gelegd, maar je zou ook waarschuwende A4-tjes aan de straatlantaarns kunnen ophangen.
3- Wil je nóg verder gaan, dan zou je een demonstratie kunnen beginnen. Je posteert je met een spandoek naast de deur van dat restaurant. Hoef je, dacht ik, geen toestemming voor te vragen. Eén persoon is toch geen demo? Ook hier geldt: het moet je maar liggen. Alternatief? Een idee van iemand die zelf geen zin had om de hele dag met een reclamebord te kopen: je koopt een oude fiets, zet een tekst op een bord tussen zadel en trappers en je parkeert hem vlakbij dat restaurant. Zet hem goed op slot en kijk op een afstandje toe wat er gebeurt. Neemt de restauranthouder de fiets mee, dan bel je politie dat je een fietsendief op heterdaad hebt betrapt.
Kortom, ik denk dat de restauranteigenaar zich na deze acties eerst eens achter de oren zal krabben, voordat hij weer een gifsalade laat opdienen.
Gezonde groeten!
Jac.
kees crone op zondag 12 september 2010 om 0:06 uur
Ik ken nog iemand die erg ziek werd na het eten in een restaurant aan de Rijnkade. Ik durf hier geen namen te noemen. Neem contact met mij op.