Toes & Vos (10)
Toes & Vos
Felicita Vos en Jac. Toes zullen elkaar twaalf zaterdagen lang bestoken met alles wat hun opvalt, wat hen prikkelt, razend maakt, tot tranen beweegt of anderszins beroert in Arnhem en de rest van het heelal. Om en om geeft de een de voorzet, waarna de ander de bal ofwel in het open doel knalt, ofwel de opgelegde kans magistraal verprutst. Maar altijd met stijl en onaangetaste slagkracht.
Over de AIVD, Coetzee en illegale hondengevechten
Felice!
Bericht van de week: onze Algemene Inlichtingen- en VeiligheidsDienst heeft schoolbesturen gewaarschuwd dat ze geen dierenrechten-organisaties moeten uitnodigen om voorlichting op scholen te geven. De honoraria zouden kunnen worden gebruikt voor het plegen van onwettige acties. Ik hoop van harte dat die waarschuwing aan dovenmansoren is gericht.
Is de AIVD soms overgenomen door de Veehoudersbond? Waarom mogen jeugdigen niet horen en zien welke lijdensweg de dieren ondergaan voordat ze in plakjes op hun boterhammetje terecht komen? En verder is het natuurlijk een roomser-dan-de-paus om alleen dierenrechtenbeschermers de toegang te ontzeggen. Alsof elke cent in het onderwijs goed terecht komt. Wat dacht de AIVD van drugsvoorlichting door verslaafden (ervaringsdeskundigen overtuigen beter!) die kunnen vertellen wat voor hel de wereld van spuiten en roken is? Tien tegen één dat de desbetreffende junk zijn pasverdiende centen naar de dichtstbijzijnde dealer brengt, aldus zijn steentje bijdragend aan de war on drugs (als lid van de tegenpartij dus).
Zoals je weet ben ik een jaar of vijf geleden opgehouden met het eten van dode dieren. Ja, je mag me ook vegetariër noemen, maar dan ben ik eerder rationele dan gevoelsmatige vegetariër. Ik vind vlees namelijk lekker en ook van een gebakken visje loopt me het water in de mond. Nog steeds. Maar een smaaksensatie kan niet de basis van een moreel standpunt zijn.
Ik ga vaak naar Argentinië, waar de asado als een vorm van kunst wordt gezien - anders dan in Nederland waar een barbecue meer weg heeft van de vrolijke variant van een crematie. In Buenos Aires krijg je minstens twee kilo zijdezacht rundvlees op je bord, dat je met een lepel kunt snijden. Ik loop dan likkebaardend langs die gauchorestaurants. Zal ook wel aan de diertjes daar liggen die een héél goed leven op de pampa’s hebben gehad, op een menuutje van onbespoten grassen, veel bewegen en veel buitenlucht. (Even tussendoor: in discussies over het eten van dieren hoor ik om de haverklap dat mijn gesprekspartners alleen dieren eten ‘die een goed leven hebben gehad’. Ik antwoord steevast dat dát nou net de reden is om ze te laten leven. Dieren met een rotleven, ja, als je toch zo nodig moet, eet die dan op…)
Sinds Nobelprijswinnaar Coetzee me over de streep trok, geef ik niet meer toe aan mijn carnivore neigingen. In ‘Dierenleven’ (onlangs opnieuw uitgebracht met een voorwoord van Rascha Peper) laat hij zijn vaste hoofdpersoon Elisabeth Costello een lezing houden in Amsterdam. Ze ontkracht heel zakelijk één voor één de argumenten van de vleeseters zonder te vervallen in de emotionele chantage van het huilende zeehondenjong dat om zijn vacht wordt doodgeknuppeld. De basis van haar visie is het besef dat we eenvoudigweg niet het recht hebben om een wezen met een eigen bewustzijn en een eigen karaker om zeep te helpen voor consumptieve of modieuze doeleinden. Dat doen we ook niet met onze huisdieren, sterker: wie met ons huisdier zou omgaan zoals men dieren in de vleesverwerkende industrie behandelt, zou worden overgedragen aan de politie. Het is niet voor niks dat je nooit een tv-reportage ziet over de slachterijen of over het werk van bio-industriële boeren.
Een achtergelaten hond in een snikhete, afgesloten wagen haalt de krant en wekt algemene verontwaardiging op. De talloze schapen die de overtocht per schip van Australië naar het Midden-Oosten in dezelfde omstandigheden niet overleven en voor de haaien worden gegooid, zijn bedrijfsongevallen.
Het blijft raar dat we in Apeldoorn aapjes gaan kijken, terwijl nog niet zo lang geleden diezelfde apen na hun werkzame leven in de Apenheul een ellendige dood tegemoet gingen in het proefdierencentrum in Rijswijk. Dankzij dierenrechtenactivisten is daar een eind aan gekomen. Nu worden de apen van elders gehaald, dat wel, maar het publieke besef dat zoiets niet hóórt, is groter worden. Daarom mogen die dierenactivisten van mij de scholen blijven bezoeken. Want het blijft een waarheid als een koe (!) wat Jeremy Bentham in 1789 over het uitgangspunt voor de behandeling van dieren schreef: The question is not ‘Can they reason?’ nor ‘Can they talk?’ but ‘Can they suffer?
Smakelijke groet! Jac.
Jac.,
Wat kan ik hier aan toevoegen? Ik ben het roerend met je eens.
Zelf had ik op zeer jonge leeftijd al het morele besef dat het doden van voelende wezens simpelweg voor consumptie of high Fashion onacceptabel is. Ik werd erom uitgelachen. ‘Eet je wel kip?’, werd –en word me nog steeds- gevraagd. Als ik dan zeg dat kip toch ook vlees is, kijkt men mij doorgaans wat verward en bevreemd aan.
Zo’n pak ‘m beet vijfentwintig jaar geleden was vegetarisch eten nog iets vreemds en uitzonderlijks in Nederland. Het hoorde bij geitenwollensokkentypes en figuren die er vaag en ongezond uitzagen. Dat de vooroordelen wederzijds waren,ontdekte ik ook. Toen ik begin jaren negentig volgens de laatste mode gekleed een natuurvoedingswinkel inwandelde, werd ik op zijn minst met argwaan bekeken. Vandaag de dag is vegetarisch eten algemeen geaccepteerd, hoewel de echte carnivoor je nog steeds een meewarige blik toewerpt als hij of zij een blik op je vleesloze bord met eten werpt.
En over high Fashion gesproken, zelfs leren schoenen, laarzen, tassen en kleding kun je, zonder in te hoeven boeten aan dat wat de mode voorschrijft, aan de wilgen hangen. Modeontwerpster Stella McCartney, ja de dochter van, is overtuigd vegetariër en gebruikt geen leer of bont in haar ontwerpen. Ze is een van de weinige ontwerpers die zich luid en duidelijk uitspreekt tegen het gebruik van dierenhuiden in de Fashion industrie die volgens haar wreed en harteloos is. Er zijn volgens McCartney genoeg alternatieven. Onlangs ontwierp ze een veganistische schoen en ook laarzen van damast en pleather werden door deze dame op de markt gebracht. Geweldig initiatief! Ik hoop van harte dat deze trend zich doorzet en ook voor de wat minder fortuinlijken onder ons financieel bereikbaar wordt. Naast alle leed in kippen- en varkensflats, het volstouwen van ganzenhalzen voor een schamel stukje foie gras, het en masse doden van kangoeroes voor een sportschoen en ga zo maar door, is er ook nog ander, meer verborgen dierenleed.
In Nederland worden grootscheeps clandestiene hondengevechten gehouden. Onze collega Judith Visser heeft er een boek over geschreven. Via haar kwam mij ter ore dat in de regio Rotterdam op grote schaal illegale hondengevechten gehouden worden. De pitbulls die ze ervoor gebruiken, worden gefokt op genetische afwijkingen in de hersenen waardoor ze nog agressiever worden. Hun tanden worden met een boor tot vlijmscherpe wapens geslepen. Hun oren en staart worden rechteloos gecoupeerd om de tegenstander tijdens een gevecht zo min mogelijk houvast te bieden. Er zouden regelmatig argeloze huishonden gestolen worden om de vechthonden op te laten oefenen. Is de huishond gechipt, dan wordt de chip zonder pardon uit het gestolen dier gesneden. De hond in kwestie wordt daarmee anoniem,de eigenaar is niet traceerbaar en blijft in het ongewisse. Hij of zij kan tot in lengte van dagen ‘wordt vermist’ pamfletten voorzien van een foto van zijn verdwenen huisdier ophangen, dierenasiels afgaan, maar blijft in het duister tasten over het lot dat zijn geliefde huisgenoot zo onbarmhartig getroffen heeft. De pitbulls vechten in de ring voor hun leven. Het is werkelijk een tot de dood erop volgt strijd.
De winnaar bezorgt zijn eigenaar op een goede avond met gemak zo’n slordige 15.000 euro en leeft een week langer, tot het volgende gevecht zich aandient. Medewerkers van de Dierenambulance in de regio vinden regelmatig de ontzielde lichamen van pitbulls die in de bosjes zijn gedumpt. Hun hersenen zijn ingeslagen en soms is hun lichaam, dat onder de bijtwonden zit, in stukken gesneden. Vanwege een hiaat in de wetgeving is het lastig het tuig dat deze dieren zo wreed martelt aan te pakken.
Terug naar Coetzee. Ik had een boek als ‘Dierenleven’ niet nodig om mij over de streep te trekken, maar ben het uiteraard roerend eens met de visie van Elisabeth Costello. Geen mens heeft het recht om een wezen met een eigen bewustzijn en karakter om zeep te helpen. Wat mij betreft niet alleen voor consumptie of modieuze doeleinden, maar ook ander economisch gewin zoals de illegale hondengevechten die helaas niet alleen in de regio Rijnmond plaatsvinden, maar ook in het Land van Gelre waar wij ons genesteld hebben.
Ciao,
Felicita
ronmyr op zondag 19 september 2010 om 0:19 uur
Jammer dat deze website wordt gebruikt om overtuigingen te etaleren. Heeft mijns inziens weinig raakvlakken wat er in het Arnhemse gebeurt en leeft maar meer een uithangbord voor het ideologische repertoire van de Dierenbescherming en de club van mevrouw Thieme.
Het consumeren van vlees is iets anders dan het houden van illegale hondengevechten. Het ene is cultuurbepaald en het andere een verwerpelijk en strafrechtelijk feit. Laten we wel feiten met feiten vergelijken.