Jammer, afscheid Maarten van Rossem nadert
Nynke Verhoeven (communicatieadviseur)
Eerder schreef ik een ode aan het Maarten van Rossem. Een fantastische VMBO-school in Arnhem-Zuid. Ons afscheid nadert, met de eindexamens in aantocht. We zouden bijna willen dat zoonlief zakt…
Gesprek met de mentor van zoonlief. We zijn zo klaar: ‘Hij doet geen donder, maar haalt het examen gemakkelijk.’ Duidelijker kan de boodschap niet. En hoe het kan, dat zoonlief niks doet? Dat analsyeren we niet. Want, zoals een andere docent zegt: ‘Dat lichtje gaat wel eens branden hoor. Bij die lange lummel.’ Vertrouwen. Na drie jaar vinden we het nog steeds heerlijk: geen verhandelingen, geen preken, gewoon een heldere boodschap. Onze opdracht, als ouders, is ook simpel: ‘Schop onder z’n kont!’. Duidelijk én we gaan zonder gepieker en schuldgevoel naar huis en dat is nog steeds heel fijn.
Een maand of twee geleden kreeg ik een cc van een mail van een docent aan zoonlief. Met daarin de voorbereiding en het resultaat voor en van proefwerk Natuurkunde op een heel bijzondere manier ‘verpakt’, namelijk in een filmpje. Zoonlief was ‘het blaadje met formules’ alwéér vergeten en wat dat betekende, werd duidelijk in het filmpje. Docent achter camera: ‘Wat heb je niet bij je???’ Giechelende maar ietwat besmuikte zoon: ‘Dat blaadje meneer’. ‘Wát zeg je??’ ‘Dat blaadje meneer.’ ‘Zo, en wat vraag je dan??’ ‘Mag ik dat blaadje alsjeblieft meneer’ (zoonlief wiebelde inmiddels heen en weer van het lachen, maar ja, hij moest wel netjes antwoorden). ‘En wat zeg je dan tegen je moeder?’ ‘Sorry mamma!’ ‘Wat zeg je?’ ‘Sorry mamma.’ Aftiteling filmpje: ‘Toetsresultaat 4,4’
We hebben gebruld van het lachen en de mail met filmpje aan de hele familie en vriendenkring doorgestuurd. De booschap kwam over en zoonlief deed écht z’n best voor het volgende proefwerk. Hij gaat met een dikke voldoende het examen in.
Natuurlijk hebben de docenten op het Maarten van Rossem ook kijk op kinderen met dyslectie, met faalangst of welke leermoeilijkheid dan ook. Natuurlijk analyseren ze gedrag en zetten daar hun begeleiding op in. Zijn er leerlingbegeleiders, is er extra aandacht voor kinderen die dat nodig hebben. Maar de omgang van docenten met hun leerlingen is ‘kunstjesloos’, is namelijk oprecht. Want het kind staat centraal en niet z’n probleem.
We hopen echt dat zoonlief slaagt en dat moet nog gemakkelijk kunnen ook, dus die kans zit er wel in. Maar sjonge, wat zullen we de school, of beter, de fijne mensen van het Maarten van Rossem missen…
Tom op dinsdag 19 april 2011 om 20:12 uur
leuk stukje, ik zou als zoon alleen helemaal gek worden van dat ‘zoonlief’