Emile Roemer en Renske Leijten (SP) bezoeken Het Dorp
Irene Korff
Geen toeters en bellen, geen zich verdringende pers, geen officieel gedoe met bestuurders en lokale politici. Nee, de voorzitter van de Tweede-Kamerfractie van de SP Emile Roemer neemt uitgebreid de tijd voor de bewoners van Het Dorp. Belangstellend luistert hij naar een ontegenzeglijk bijzondere uitvoering van ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis. In de oefenruimte hebben Dorpsbewoners in rolstoelen muziekles. ‘Je moet het zien als een vorm van therapie’, fluistert Ruth me toe. Aan haar is niets te zien, ze lijkt volkomen normaal. ‘Maar dat komt alleen door een heleboel medicijnen en een operatie’, vertelt ze. Ruth is volledig arbeidsongeschikt. Je woont niet voor je zweetvoeten in Het Dorp.
Ruth maakt zich zorgen over wat er aan bezuinigingen boven haar hoofd hangt, net als haar medebewoners van Het Dorp. Bovendien gaat Het Dorp de komende jaren op de schop. Veel gebouwen zijn hard aan renovatie toe of moeten gesloopt worden, omdat ze niet meer voldoen aan de eisen van deze tijd. Omdat integratie door beleidsmakers erg belangrijk wordt gevonden worden er in de nieuwe opzet ook gewone woningen voor gezonde mensen gebouwd. De bewoners van Het Dorp stellen hier hun vraagtekens bij: ze zijn bang voor overlast van auto’s, en voor onbegrip. Want aan Ruth en Marianne is niets bijzonders te zien.
De rondleiding in Het Dorp voert via het computerlokaal naar het supermarktje. De prijzen van de producten zijn schrikbarend hoog. Daardoor maken steeds minder mensen gebruik van de supermarkt, wie nog enigszins mobiel is gaat naar de veel goedkopere Lidl aan de Amsterdamse Weg. Marianne: ‘De supermarkt wordt betaald uit onze bijdrage aan Het Dorp. Nu werkt er nog gewoon personeel, maar het is de bedoeling dat het straks door ons wordt gedaan als dagbesteding. Ik zou het zelf niet kunnen, het is best lastig om met sommige mensen om te gaan, al is het alleen al omdat ze heel moeilijk te verstaan zijn. Voor dagbesteding kom je alleen in aanmerking als je voor 80 tot 100 % bent afgekeurd. Je mag alleen geen ander werk doen, ook geen vrijwilligerswerk. Dat deed ik wel, maar daar ben ik dus mee gestopt.’
De winkeljuffrouw bedient ook het postkantoor. Ze vertelt dat het postkantoor gesloten gaat worden. Wel is PostNL van plan er een zuil neer te zetten, waar de bewoners hun post kunnen wegen en frankeren. ‘Er komen dagelijks mensen hun brieven brengen. Die zuil gaat niet werken, sommigen zijn zo zwaar gehandicapt dat ze daar nooit bij kunnen. Veel te moeilijk. Nu kunnen ze nog zelfstandig hun post komen brengen, straks moet daarvoor een begeleider mee.’
Bezuinigingen
Sinds Het Dorp is overgenomen door Siza hebben de bewoners van Het Dorp al veel bezuinigingen over zich heen gekregen. Dat merken ze onder andere aan de schoonmaak, daar is veel minder tijd voor dan een paar jaar geleden. Ook wordt de zorgindicatie gelijkgesteld aan de indicaties voor bejaarden, wat niet goed te vergelijken is met handicaps op jongere leeftijd. Een bewoner van Het Dorp vertelt dat hij een hersenbloeding heeft gehad. De man kan amper lopen. Hij heeft zorgindicatie 2, dat betekent dat hij geen gebruik mag maken van de huisarts in Het Dorp, en dat hij het grootste deel van zijn zorg zelf moet betalen. Hij heeft geen zeggenschap over zijn eigen bankrekening, maar krijgt geen inzage in hoe precies zijn bijdrage aan Het Dorp wordt besteed. ‘Ik krijg mijn eigen bankafschriften niet eens te zien’, vertelt hij.
Intussen is Renske Leijten aangekomen, woordvoerder zorg voor de SP in de Tweede Kamer. We gaan naar de bakkerij, ook die moet het ontgelden. De bakker die de mensen van de dagbesteding daar begeleidt is zelf op latere leeftijd werkloos geraakt, tot hij in Het Dorp aan de slag kon. In de toekomst moet hij 14 mensen gaan begeleiden. ‘Het is hier iets heel anders dan in een gewone bakkerij. Er zijn wel eens mensen doorgestroomd naar reguliere werkplekken, maar die kwamen binnen drie maanden overspannen en teleurgesteld terug. Het tempo ligt hier veel lager. Het gaat om plezier en motivatie, als je dat hebt dan zie je ook de productie vanzelf omhoog gaan. Als je dan die glunderende gezichten ziet! Ze hebben gewoon veel meer begeleiding nodig, ik zou niet weten hoe ik dat met 14 man voor elkaar moet krijgen in mijn eentje.’
Ruth laat haar woning zien: een éénkamerappartement met aangepaste keuken en een scheidingswand voor het slaapgedeelte. Het is volgestouwd met knuffels, boeken en videobanden. Haar hond zit opgesloten in zijn kennel onder het aanrecht. Roemer luistert, terwijl de Siamees van Ruth zich vol overgave op zijn colbert stort. Hij vindt het niet erg. Leijten legt uit, is strijdbaar en geeft advies: ‘De SP zit hier in het college. Hebben jullie de lokale politiek al eens uitgenodigd, net als ons nu?’ Er is inderdaad een werkbezoek geweest, maar dat is officieel ontvangen door de directie en de staf. Ruth en Marianne hebben niet het gevoel dat er toen veel aandacht aan de bewoners is besteed, in tegenstelling tot de jubelende plannen over de geplande nieuwbouw.
Foto’s: Marianne Veltman, 2011
Mark Lauriks op zaterdag 22 oktober 2011 om 17:43 uur
Mooi stuk, Irene.