Advent draait om momentum
Geert Rozema (Buurtpastor)
De Adventsperiode is weer begonnen. Advent? De christengemeenschap bereidt zich sinds zondag voor op dat wat komen gaat –adventus- het Kerstfeest. Advent heeft niets te maken met passief wachten. Op de Kerstman en onder de kerstboom ‘verstoppelde’ cadeaus. Natuurlijk niet. Als er iets is wat het Marcus-evangelie (Mc. 13, 33 – 37) ons wil duidelijk maken is dat Advent een inspanning vraagt van ons. Advent is periode van voorbereiding, van jezelf scherp zetten, waken. Anders gezegd: Kerst is niet een statisch en vanzelfsprekend gebeuren, een plaat die ieder jaar opnieuw wordt afgespeeld op het zelfde tijdstip.
Uur van de waarheid
Nee. Tijdens de Advent draait het allemaal om het momentum. Een begrip dat we allemaal kennen, zeker sinds de Arabische lente. Of sinds de Occupy-bewegingen in onze stad – Willemsplein - en andere grote (wereld)steden. Journalisten bezigen het begrip te pas en te onpas. Het momentum mag niet verloren gaan. Nu moet worden doorgepakt of ingegrepen, bijgestuurd. Wachten we langer? Dan verliezen we het momentum en de grip op de situatie. Wachten we te kort? Dan staan we ook met lege handen. Het nieuw-testamentisch Grieks spreekt over Kairos; het tijdstip. Momentum is een ingewikkeld begrip. Want hoe weet je nu wanneer het moment daar is? Hoe herken je het uur van de waarheid, het moment waarop het er toe doet dat je er staat?
Momentum gaat aan neus voorbij
Soms is het eenvoudig. Zoals bij de coke, alcohol- en gokverslaafde jongeman. Eindelijk besluit hij dat de tijd rijp is te gaan afkicken. Echter. Hij kan hieraan pas over vier maanden beginnen in verband met wachtlijst. Of neem de werkloze man met stevige schulden. Met geweld reageert hij zijn frustraties af op zijn vrouw. Ineens beseft hij dat het zo niet langer kan. Hij heeft hulp nodig. Wachtlijst half jaar…
Momentum niet afdwingbaar
In deze gevallen is het eenvoudig. Het uur van de waarheid is daar. Maar gaat op tragische wijze voorbij aan hen die eindelijk verantwoordelijkheid willen proberen te nemen over hun eigen leven. Een ander voorbeeld is ingewikkelder. Een mevrouw waakt koortsachtig en bidt onophoudelijk. Om het verloren contact met God te herstellen. Sterk verlangt ze naar genegenheid en liefde, ze gunt zichzelf geen slaap. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn. Mevrouw verwaarloost zichzelf, raakt overspannen. Mevrouw probeert het momentum af te dwingen met haar gebeden en waken.
Paradox
De momentum-voorbeelden getuigen van de complexiteit van het leven. Ze raken aan een paradox. Enerzijds moeten we waakzaam en alert blijven. En anderzijds kunnen we het momentum niet zelf afdwingen. Deze paradox kan ons uiteindelijk ook rust geven. Tenminste. Mits we in staat zijn ons vertrouwen te stellen op God en ons aan Zijn genade en oordeel over te geven. Zoals Maria doet wanneer zij overvallen wordt door een engel die komt met het blijde nieuws van de gezegende vrucht die groeit in haar schoot. Aan ons, vandaag de uitdaging om de engel te herkennen.
Verantwoordelijkheid nemen
Zoals nieuw leven negen maanden nodig heeft om mens te kunnen worden, zo ontvangen wij met de Advent weken om ons geestelijk voor te bereiden op de komst van een kwetsbare mens – midden onder ons - die ons leert over wie en wat God ten diepste is. Verzoener, onvoorwaardelijk Barmhartig en liefdevol. Vredesprofeet. Licht in ons. Wij kunnen onze verantwoordelijkheid nemen. Door aandachtig en alert te werken aan verzoening en vrede met mijn familieleden, buren, collega’s, vrienden, partner of relatie met God. Hier zijn we zelf bij. Maar het momentum afdwingen, dat kunnen we niet. Het wordt ons gegeven. En het zal ook gegeven worden. Hierin vertrouwen. Heeft dat niet alles te maken met geloven en je hieraan kunnen overgeven? Zoals Maria deed na het bezoek van de engel.
Foto: bw14
