Registreren

Gebruikersnaam

Echte naam

Wachtwoord

Nogmaals wachtwoord

E-mailadres

Nogmaals E-mailadres

  

Doe ook mee met Arnhem dichtbij!

Arnhem dichtbij is een platform voor en door Arnhemmers. Iedereen kan meedoen! Dat kan door te reageren, maar ook te bloggen over dingen die zich in jouw omgeving afspelen. Meld je aan door je hier te registeren en doe mee Arnhem dichtbij! Heb je vragen? Mail de redactie. (redactie@arnhem-direct.nl)

Inloggen

Gebruikersnaam

Wachtwoord

 Onthoud mij

Wachtwoord vergeten?

vrijdag 23 december 2011 om 12:47 uur
1

Als de stad slaapt

Het is dat magische moment waarop de nacht overgaat in de ochtend. De straten zijn grotendeels verlaten en in de verte veegt een bezemwagen de laatste bewijzen van de voorbije avond weg.

Op mijn voetstappen na is er amper geluid. Als ik me concentreer hoor ik een tikkend elektriciteitskastje en veel verder weg de gil van een krolse kat. Het is een van de mooiste bijkomstigheden van het bestaan als barvrouw: leven als de stad slaapt. Het is een gelukzalig gevoel om na een avond hard werken in nog hardere muziek, op het randje van de ochtend naar huis te lopen. Arnhem is dan op haar mooist, daar twijfel ik niet over.

Voor een enkeling is de dag al begonnen. Een hippe dertiger staat frisgewassen en met een heldere blik op de eerste bus te wachten. Ik weet zeker dat hij ruikt naar tandpasta en douchegel. Terwijl hij een appel naar zijn mond brengt, volgen zijn ogen een leeftijdsgenoot die in beschonken toestand naar huis probeert te raken. Dat laatste valt niet mee, want hij heeft zichtbaar moeite om zijn ene voet voor de andere te zetten. In zijn hand bungelt een halfopgegeten broodje kroket. Zijn fiets haalt hij morgen wel op. De tegenstrijdigheid van het moment is in die twee mannen gevat. Surreƫel, maar levensecht.

Terwijl ik verder loop voel ik de geliefde, beschermende deken van de nacht langzaam van me af glijden. De nacht maakt dingen mooier, stompt de scherpe hoekjes af. Het valt niemand op dat mijn haar niet meer zit zoals het hoort en dat er een ladder in mijn panty ontstaat. Ik stink naar alcohol en rook, maar ook dat kan de nacht niets schelen. Bij iedere stap die ik zet dringt de rationele ochtend zich echter verder op. Ik word me bewuster van mijn voorkomen en voel dat ik over enkele momenten niet meer in het straatbeeld thuis hoor. Gelukkig ben ik bijna thuis. Ik zwaai gauw even naar mijn buurman die met de slaap nog in zijn ogen de hond uitlaat en stap naar binnen. Om te slapen als de stad leeft.

Foto: Arjan Almekinders

Kees Crone op vrijdag 23 december 2011 om 12:54 uur

Goed geschreven; heeft talent.

Reageer

Om een reactie te plaatsen moet u ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.
Heeft u nog geen account? Maak een account.