Mensen kijken op Spijkerrok
Phebe Kloos
Ik spoel door en zie al mijn aantekeningen hupsakee met het water meestromen in die donkere tunnel regelrecht naar het riool. Mijn aantekeningen. Kostbare woordjes en zinnen die ik vandaag wilde gebruiken voor jullie en voor de muziekrecensie op 3voor12. Zucht. Eens even kijken wat er is blijven hangen in mijn katerige hoofdje….
Zaterdagavond was de eerste wintereditie van Spijkerrok. Arnhems kleinste alternatieve benefietfestival. Ik was al eens eerder op een zomereditie geweest in Thialf en dat was me goed bevallen. Bovendien snak ik naar muziek in dit culturele laagseizoen. De zaal van de Jacobiberg blijkt the place to be. Een stuk verder fietsen, maar dan heb je ook wat. Een sfeervolle, laagdrempelige zaal met een informele, ongedwongen sfeer en WC‘s waar ik tot aan sluit toe probleemloos op durf plaats te nemen.
Vijf alternatieve pop- rock bandjes treden op; Achterdochtig, Hadrian’s Wall, The Heat, The James en Auto (fucking) matic Sam. Tijdens de optredens ben ik super gefascineerd door het publiek. Alternatief gezellig Arnhem is bij elkaar gekomen en vraagt mijn aandacht. Zo blijf ik kijken naar twee vriendinnen zijn ze nou wel of niet lesbisch?. Ik bespied Arnhems stadsdichter, die de bandjes aan elkaar praat, en zie dat hij zijn vriendin mee “backstage” neemt. Ik kijk naar een mede-organisator die bij aanvang in de garderobe stond. Omringd met een zielige zes jassen, en nu, tegen het einde aan, staat te springen van geluk omdat er zoveel mensen zijn.
Het barpersoneel boeit me ook. Ze zijn super sympathiek en vragen maar twee euro voor een biertje. In de loop van de avond zie ik ze zelfs naar de buren gaan omdat alle fusten erdoorheen zijn. Ik gluur tussen de springende meute door naar de verwonderende gezichten van bandleden die al hebben opgetreden, en nu naar de andere acts kijken. Ik kijk naar een Chinees die vooraan in zijn denim tuinbroek helemaal staat te springen en losgaat op muziek die helemaal niet vraagt om op te springen. Vast ArtEZ. Ik word ook in bedwang gehouden door een man van middelbare leeftijd met hip voorkomen en grijze plukken die wanhopig met elke tiet flirt. Later op de avond zie ik hem gênant een vrouw met groen truitje en flinke zweetplekken aflebberen. Ik check een hip meisje van top tot teen uit en vergelijk dit met mijn kledingkast; kan ik deze look ook creëren?. Ook loer ik naar de fotograaf en glimlach ik als ik hem “fuck” zie zeggen als zijn mikpunt besluit het hoofd te bewegen en hiermee de foto verpest. Ik zie mijn buurvrouw en bespied ook haar. Thuis is ze een mama, hoe is ze vanavond? Als ik zie dat er mensen naar mij kijken knikt mijn hoofd mee met de muziek en richt ik mijn kijkers op de frontman. Want ik kom toch voor het optreden? Optredens die heus niet saai zijn.
Waarom weet ik niet, het publiek fascineert me. Het brengt een lekkere vibe. Zo energiek, divers en gezellig aanspreekbaar. Als ik in men bed lig vraag ik me af; wat is het succes van een geslaagde avond? De band, of het publiek?
Foto: Alexander Dijk
